કોઈપણ શુભ કાર્ય ની શરૂઆત શિવ અને શક્તિના સમન્વયથી થાય છે સૃષ્ટિના સર્જન માટે શિવ અને શક્તિ બંને સ્રોત ભેગા થઈ માનવ જીવન સંભવ બન્યું હતું. તેવી જ રીતે રાષ્ટ્રીય અંજન મંડળ ની શરૂઆત માટે એવું કહી શકાય કે ભાસ્કરભાઈ મહેતા સાહેબ નું શિવત્વ પ્રવિણાબેન મહેતા ના શક્તિ સ્રોત સાથે સમન્વિત થઈ સંસ્થા રૂપે અવતારિત થયું સંસ્થાની શરૂઆત વિશે સામાન્ય સંસ્થાના સહમંત્રી શ્રીમતી પ્રવિણાબેન મહેતા એક ઘટના જણાવતા કહે છે કે જ્યારે તેઓ શરૂઆતના સમયમાં ઈડર મુકામે રહેતા હતા ત્યારે એક દિવસ બપોરના સમયે એક વ્યક્તિ બાળકને પોતાની સાથે ખેંચી રહ્યો હતો બાળક ઉઘાડા પગે લગભગ દસલાતી હાલતમાં વ્યક્તિની પાછળ પાછળ ખેંચાતું હતું આ દૈનીય દ્રશ્ય જોઈ પ્રવિણા બહેને ભાઈને રોકી તેમને આવું કરવા પાછળનું કારણ પૂછ્યું આ વાતચીતમાંથી જાણવા મળ્યું કે બાળક અંધ હતો અને અંધ હોવાના કારણે એના પિતા એને આ પ્રકારની શિક્ષાત્મક ક્રિયા કરી રહ્યા હતા બહેનની | અંદર રહેલો માનવ સેવાનો જીવ અચાનક દ્રવ્ય ઉઠ્યો અને ખૂબ જ દુ : ખ સાથે એમણે પેલા ભાઈને કહ્યું કે જો એ વ્યક્તિ દેખી શકતો નથી તો શું એની શારીરિક ઈન્દ્રિયો અનુભવી થોડી હશે તમે જો ખુલ્લા પડે ગરમીમાં ચાલી શકતા હોય તો તમે આ બાળકને આવું કરી શકો આ રીતે પ્રથમ સંવાદ થયો અને જાણવા મળ્યું કે એ બાળકના પિતા શિક્ષક તરીકે ફરજ બજાવી રહ્યા હતા વાત આગળ ચલાવતા બહેને પૂછ્યું કે જો તમે શિક્ષક છો તો તમે આ બાળકને તમારી શાળામાં ભણવા કેમ નથી લઈ જતા તો જવાબ માં એવું જાણવા મળ્યું કે એને ભળાતું નથી તો કેવી રીતે પણ છે આ વાક્ય થી બહેનની અંદર એક દુ : ખ અને એક લાગણી ઉભરી આવી જેના દ્વારા તેઓએ સાહેબ શ્રી ને કહ્યું કે આવા અંતરિયાળ વિસ્તારમાં અંધ બાળકોની આવી કરુણાભરી પરિસ્થિતિ હોય તો એમના પુનર્વસન માટે કંઈક કાર્ય થવું જોઈએ સાહેબે પણ બહેનના વિચારને વધાવી લીધો અને હિંમતનગર ખાતે પ્રા. ભાસ્કર મહેતા, સ્વ. જે જે શાહ, સ્વ. અંબાલાલ પ્રજાપતિ, શ્રી હર્ષવદન મહેતા, શ્રી રમેશભાઈ શાહ શ્રી જયંતીભાઈ પટેલ શ્રી ભરતભાઈ પંડ્યા વગેરે મહાનુભાવના સંપર્ક થી રાષ્ટ્રીય અંજન મંડળ સાબરકાંઠા જિલ્લાની સ્થાપના કરવાનો નિર્ણય લેવાયો.

માનવતાની સેવા એ જ સાચી ઈશ્વર સેવા છે અને આ અવિચળ ભાવનાને તેના સાચા અર્થમાં ચરિતાર્થ કરતું એક અદ્ભુત ઉદાહરણ એટલે રાષ્ટ્રીય અંધજન મંડળ, સાબરકાંઠા જિલ્લા શાખા, ઈડર. વર્ષોથી આ પાવન ભૂમિ પરથી એક એવી જ્યોત પ્રજ્વલિત થઈ છે જેણે અસંખ્ય દિવ્યાંગજનો, ખાસ કરીને પ્રજ્ઞાચક્ષુ, બૌધિક અક્ષમ મૂકબધિર અને બહુદિવ્યાંગ વ્યક્તિઓના

3

જીવનમાં જ્ઞાનનો પ્રકાશ પાથરી, તેમને આત્મનિર્ભરતાના માર્ગે વાળી, સ્વમાનભેર જીવવા સક્ષમ બનાવ્યા છે. આ માત્ર એક સંસ્થા નથી, પણ હજારો હૃદયો માટે આશાનું કિરણ, પ્રેરણાનો અનંત સ્રોત અને ઉજ્જવળ ભવિષ્યનું નિર્માણ કરતી એક જીવંત ગાથા છે. આ સંસ્થાનો પ્રત્યેક શ્વાસ દિવ્યાંગોના ઉત્થાન માટે સમર્પિત છે અને તેનો પ્રત્યેક પ્રયાસ તેમના જીવનમાં ખુશી અને સન્માન લાવવાનો છે.

કલ્પના કરો કે, સાબરકાંઠા જેવા જિલ્લામાં, જ્યાં એક સમયે આધુનિક સુવિધાઓ અને દિવ્યાંગતા પ્રત્યેની જાગૃતિનો સદંતર અભાવ હતો, ત્યાં રાષ્ટ્રીય અંધજન મંડળ જેવી સંસ્થાના ઉદ્ભવ પહેલાં દિવ્યાંગજનોની સ્થિતિ કેવી કપરી રહી હશે. તે યુગમાં, દિવ્યાંગતાને ઘણીવાર ભાગ્યનો દોષ કે પાછલા જન્મના કર્મોનું ફળ માની લેવામાં આવતી. શિક્ષણ, રોજગાર કે સામાજિક સમાનતા તો દૂરની વાત હતી, તેમને પાયાના માનવ અધિકારો પણ પૂરેપૂરા મળતા નહોતા, જાણે કે તેમને સમાજનો એક અભિન્ન અંગ ન ગણવામાં આવતા હોય. પ્રજ્ઞાચક્ષુ બાળકો માટે બ્રેલ લિપિ શીખવવાની કોઈવ્યવસ્થા નહોતી, તેમના જ્ઞાનચક્ષુઓ પર અજ્ઞાનતાનું પડળ છવાયેલું રહેતું. મૂકબધિર બાળકો માટે સાંકેતિક ભાષાના શિક્ષકો દુર્લભ હતા, તેમની વાણી મૂંગી રહી જતી. બૌદ્ધિક અશક્ત બાળકોને તો કોઈ ખાસ ઓળખ કે તાલીમ મળતી જ ન હોતી, તેમને ઘરના જ એક ખૂણામાં, ઉપેક્ષાના અંધકારમાં, રાખી દેવામાં આવતા. શિક્ષણના અભાવે તેમની બુદ્ધિ અને પ્રતિભા કુંઠિત થઈ જતી. તેઓ વિશ્વ સાથે જોડાઈ શકતા નહોતા અને તેમનું ભવિષ્ય અંધકારમય બની જતું હતું, જાણે કે કોઈ નિર્જીવ અંધકારમય ગુફામાં તેમને કેદ કરી દેવાયા હોય. સમાજમાં દિવ્યાંગજનો પ્રત્યે અજ્ઞાનતા અને અંધશ્રદ્ધા પ્રવર્તતી હતી. તેમને શારીરિક રીતે અલગ માનવામાં આવતા હતા, જેના કારણે તેમને સામાજિક પ્રસંગો, ધાર્મિક કાર્યો કે સમુદાયની પ્રવૃત્તિઓથી દૂર રાખવામાં આવતા. ભેદભાવ એટલો ઊંડો હતો કે તેમને સામાન્ય લોકો સાથે હળવા – મળવાની પણ તક મળતી નહોતી, પરિણામે, તેઓ એકલતા, નિરાશા અને માનસિક પીડા ભોગવતા હતા. શિક્ષણ કે તાલીમ વિના, દિવ્યાંગજનો માટે રોજગારી મેળવવી અશક્ય હતી. તેઓ સંપૂર્ણપણે પરિવાર પર નિર્ભર રહેતા. આર્થિક રીતે સક્ષમ ન હોવાને કારણે, તેમને ઘણીવાર બોજ સમાન ગણવામાં આવતા, જે તેમના મનોબળને તોડી નાખતું. તેમના માટે સ્વરોજગારી કે કોઈ હસ્તકલા શીખીને આત્મનિર્ભર બનવાના કોઈ અવકાશ ન હોતા. ગરીબ પરિવારોમાં તો તેમની સ્થિતિ વધુ દયનીય હતી, જ્યાં બે ટંકનું ભોજન મેળવવું પણ મુશ્કેલ હતું. દિવ્યાંગો માટે ફિઝિયોથેરાપી, કાઉન્સેલિંગ કે અન્ય પુનર્વસન સેવાઓ ઉપલબ્ધ નહોતી. તેમને જરૂરી સહાયક ઉપકરણો, જેમ કે સફેદ લાકડી, વ્હીલચેર કે શ્રવણ યંત્રો

4

પણ સરળતાથી મળતા નહોતા. સરકારી યોજનાઓ વિશેની જાણકારીનો અભાવ અને તેનો

લાભ લેવાની જટિલ પ્રક્રિયાઓ પણ તેમને અવરોધરૂપ થતી હતી. આ બધું તેમને સમાજની મુખ્ય ૫ ધારાથી વિમુખ રાખતું હતું, જાણે કે તેઓ એક અલગ દુનિયામાં જીવતા હોય. આવી કરુણ પરિસ્થિતિમાં, એક એવી સંસ્થાની અનિવાર્યતા હતી જે દિવ્યાંગજનોના જીવનમાં પરિવર્તનનો સૂર્યોદય લાવી શકે. આ જ વિચારમાંથી રાષ્ટ્રીય અંધજન મંડળ, ઈડરનો જન્મ થયો, જેણે

અંધકારભર્યા જીવનમાં આશાનો દીવો પ્રગટાવ્યો અને હજારો હૃદયોને પ્રકાશિત કર્યા.

આ સંસ્થાના બીજ દિવ્યાંગજનો પ્રત્યેની ઊંડી સંવેદના અને સહાનુભૂતિમાંથી રોપાયા હતા. ઈડર કૉલેજના સંસ્કૃત વિષયના પ્રજ્ઞાચક્ષુ અધ્યાપક શ્રી ભાસ્કર વાય. મહેતા, શ્રી જયંતિભાઈ બી. પટેલ, શ્રીમતી પ્રવિણા ભાસ્કર મહેતા, સ્વ. જે. જે. શાહ, સ્વ. અંબાલાલ પ્રજાપતિ, શ્રી આર. બી. શાહ, શ્રી હર્ષવદન મહેતા, શ્રી શશીવદન મહેતા અને શ્રી ભરતભાઈ પંડયા જેવા દૂરંદેશી અને સેવાભાવી મહાનુભાવોએ દિવ્યાંગોના ઉત્થાન માટે કટિબદ્ધ થઈને આ સંસ્થા સ્થાપનાનો નિર્ણય કર્યો. આ શાખાનું રજિસ્ટ્રેશન ૨૪ સપ્ટેમ્બર, ૧૯૮૫ ના રોજ થયું હતું અને તેની વિધિવત્ સ્થાપના ૧ ફેબ્રુઆરી, ૧૯૮૬ ના રોજ થઈ. શરૂઆતમાં NAB, INDIA, મુંબઈના સહયોગથી અને ત્યારબાદ ભારત સરકારની ગ્રાન્ટથી ‘ સંકલિત શિક્ષણ યોજના’નો શુભારંભ થયો. આ એક મહત્ત્વપૂર્ણ પગલું હતું, જેણે અનેક દિવ્યાંગોના જીવનમાં શિક્ષણનો માર્ગ ખોલી આપ્યો, તેમને જ્ઞાનના ઝરણે પહોંચાડ્યા. આ સંસ્થા કોઈ સરકારી ગ્રાન્ટ પર નિર્ભર નહોતી, પરંતુ સમાજસેવા માટે પ્રતિબદ્ધ કેટલાક સભ્યોના દૃઢ નિશ્ચય અને પ્રયાસોનું ફળ હતી, જેણે સેંકડો જીવનને સ્પર્શ કર્યો.

પ્રો. ભાસ્કર મહેતાના ધર્મપત્ની શ્રીમતી પ્રવિણાબેન મહેતા પણ દિવ્યાંગજન સેવાના

રંગે રંગાઈને ઘરગૃહસ્થીમાંથી મળતો નવરાશનો સમય આ સંસ્થાનાં કાર્યોમાં આપતાં હતાં.

તેમનોનિ : સ્વાર્થ ભાવ સંસ્થા માટે પ્રેરણાદાયક રહ્યો છે.

રાષ્ટ્રીય અંધજન મંડળ, ઈડર, દિવ્યાંગજનોના સર્વાંગી વિકાસ માટે અનેકવિધ પ્રવૃત્તિઓ ચલાવે છે, જે તેમના જીવનમાં સકારાત્મક પરિવર્તન લાવે છે. ૧૯૮૬ થી ૨૦૨૧ સુધીનાં ૩૬ વર્ષોમાં આશરે ૧૦,૦૦૦ દિવ્યાંગોના મહ્દ અંશે પુનર્વસન, શિક્ષણ અને તાલીમનું ભગીરથ કાર્ય થયું છે. આ કાર્યોને કારણે તેઓ સ્વાવલંબી જીવન જીવી રહ્યા છે. આ માત્ર આંકડા નથી, પરંતુ હજારો જીવનની ગાથાઓ છે જેમને સંસ્થાએ નવજીવન આપ્યું છે, જાણે કે તેમણે અંધકારમાંથી બહાર આવીને પ્રકાશમાં પગ મૂક્યો હોય. સંસ્થાના ૫૩ તાલીમી વિશિષ્ટ શિક્ષકો તથા ફિલ્ડવર્કર્સ દ્વારા દિવ્યાંગધારા ૨૦૧૬ અન્વયે ૨૧ પ્રકારના

5

દિવ્યાંગજનોની મોજણી, તેમના ગામમાં જ શિક્ષણ તથા પુનર્વસનની કામગીરી કરવામાં આવે છે. આનાથી દિવ્યાંગજનોને તેમના ઘરઆંગણે જ મદદ મળી રહે છે, તેમને દૂર જવાની જરૂર પડતી નથી. સંસ્થામાં ૧૨,૦૦૦ થી વધુ વોલ્યુમ ધરાવતું પ્રજ્ઞાચક્ષુ બ્રેલ પુસ્તકાલય ઉપલબ્ધ છે, જે પ્રજ્ઞાચક્ષુ વિદ્યાર્થીઓ માટે જ્ઞાનનો ભંડાર છે. અહીં તેઓ સાહિત્ય, વિજ્ઞાન અને અન્ય વિષયોનું જ્ઞાન મેળવી શકે છે, જાણે કે અક્ષરો તેમની આંગળીઓ પર જીવંત બનતા હોય. વાત્સલ્ય ડે કેર સેન્ટર, પ્રજ્ઞાચક્ષુ વિજ્ઞાન પ્રયોગશાળા, સંગીત શિક્ષણ, ફિઝિયોથેરાપી સેન્ટર, કમ્પ્યૂટર તાલીમ અને હોમ મેનેજમેન્ટ સેન્ટર દ્વારા પ્રજ્ઞાચક્ષુ મહિલા છાત્રાઓને તાલીમ આપવામાં આવે છે. આ તાલીમ તેમને આધુનિક સમાજમાં સમાન તક પૂરી પાડે છે, તેમને આત્મવિશ્વાસથી ભરપૂર બનાવે છે. નિઃશુલ્ક સાધન સહાય કેમ્પ્સનું આયોજન થાય છે અને | સ્વરોજગાર માટેનિર્વ્યાજ લોન પણ પૂરી પાડવામાં આવે છે. આનાથી દિવ્યાંગજનો આર્થિક રીતે પગભર બની શકે છે, તેમને કોઈના પર આધાર રાખવો પડતો નથી. દિવ્યાંગજનો માટેની સરકારની તમામ યોજનાઓના લાભો તેમને પહોંચાડવાનું કાર્ય પણ સંસ્થા દ્વારા કરવામાં આવે છે. સંસ્થા એક સેતુરૂપ બનીને તેમને સરકારી મદદનો લાભ લેવામાં સહાય કરે છે. અખિલ હિંદ પ્રજ્ઞાચક્ષુ ધ્વજદિનની ઉજવણી દ્વારા જનજાગૃતિ કાર્યક્રમ યોજાય છે, જે સમાજમાં દિવ્યાંગતા પ્રત્યે સકારાત્મક દૃષ્ટિકોણ કેળવે છે, અને લોકોને સંવેદનશીલ બનાવે છે. માનસિક માંદગી ધરાવતી વ્યક્તિઓ માટે નિ : શુલ્ક દવા તથા પુનર્વસનની સુવિધા પૂરી પાડવામાં આવે છે, જે તેમની માનસિક સુખાકારી માટે અત્યંત જરૂરી છે, તેમને સમાજમાં ફરીથી સ્થાપિત થવામાં મદદ કરે છે.

૧૯૮૫ માં એક નાનકડા બીજ સ્વરૂપે રોપાયેલી સાબરકાંઠા જિલ્લા શાખા, આજે ૩૫ વર્ષના સમયગાળામાં એક વિશાળ વટવૃક્ષ બનીને લહેરાઈ રહી છે. આ સંસ્થાએ સાબરકાંઠા અને અરવલ્લી જિલ્લાના અનેક દિવ્યાંગોના જીવનમાં આશાનું કિરણ પ્રગટાવ્યું છે અને આ સેવાકાર્યનાં વિસ્તરણ સાથે જ માળખાકીય સુવિધાઓની આવશ્યકતા ઊભી થઈ. દિવ્યાંગ વ્યક્તિઓના ઉત્કર્ષ માટે સતત કાર્યરત એવા ભાસ્કરભાઈ સાહેબનો દૃષ્ટિકોણ સ્પષ્ટ હતો ” આર્થિક અવરોધો ક્યારેય દિવ્યાંગોનાં કાર્યમાં કમી ન આવવા દે. ” આથી, તેમણે હંમેશાં ભૌતિક વિકાસને બદલે દિવ્યાંગોના જીવનના ઉન્નતીકરણને સર્વોચ્ચ પ્રાધાન્ય આપ્યું.

આ કાર્ય ભલે કપરું લાગતું હતું ભંડોળ એકત્ર કરવું અને સમયસર તેનું નિર્માણ પૂર્ણ કરવું એ એક મોટો પડકાર હતો. છતાં પણ, સૌની અતૂટ શ્રદ્ધા અને દેઢ ઈચ્છાશક્તિથી સંસ્થાનું પોતાનું મકાન બનાવવાનો નિર્ણય લેવાયો.

6

ઈડર નજીક આવેલા વડિયાવીર અને વસાઈ જેવા પવિત્ર સ્થળોનાં મહંતશ્રીઓ અને તેમના ભક્તોનો નિરંતર સહયોગ મળતો રહ્યો. શ્રી શ્યામસુંદરજી અને વડિયાવીરના મહંતશ્રીના આશીર્વાદથી ઓગસ્ટ ૨૦૨૧ માં સંસ્થાના મકાન નિર્માણનું શુભ ખાતમુહૂર્ત થયું. સમયની સાથે અનેક દાતાઓએ પોતાના ઉદાર યોગદાનથી ભંડોળની વ્યવસ્થા કરી. સમાજ શ્રેષ્ઠીઓ, સંસ્થાના હોદ્દેદારો, કર્મચારીઓ, તેમજ દેશ – વિદેશમાં વસતા સંસ્થા પરિવારના સભ્યો અને અન્ય દિવ્યાંગ વ્યક્તિઓ – સૌના સહયોગથી, માત્ર એક જ વર્ષના ટૂંકા ગાળામાં, સંસ્થાએ લગભગ એક કરોડ રૂપિયાના ખર્ચે પોતાના નવીન મકાનનો પ્રથમ માળ સફળતાપૂર્વક પૂર્ણ કર્યો.

આ ભવ્ય મકાનમાં બહુવિધ દિવ્યાંગ વ્યક્તિઓ માટે ડે – કેર સેન્ટર, ફિઝિયોથેરાપી સેન્ટર, તેમજ અંધ, બહેરાં – મૂંગા અને માનસિક ક્ષતિ ધરાવતાં બાળકો માટે અદ્યતન સુવિધાઓથી સજ્જ સંસાધન કક્ષનું નિર્માણ કરવામાં આવ્યું. આ સુવિધાઓ દ્વારા જિલ્લાના વિવિધ પ્રકારની દિવ્યાંગતા ધરાવતા વ્યક્તિઓનું તબીબી તેમજ સામાજિક પુનર્વસન શક્ય બન્યું છે. આજે સંસ્થામાં ચાલતા વિવિધ પ્રકલ્પો આ નવીન ભવનમાં ખૂબ જ સુચારુ રીતે કાર્યરત છે.

ભવિષ્યમાં દિવ્યાંગ વ્યક્તિઓને કૌશલ્ય તાલીમ દરમિયાન રાત્રિ નિવાસની

જરૂરિયાત ઊભી થાય તો આ મકાન નાનું ન પડે તે માટે, ઓગસ્ટ ૨૦૨૩ માં સંસ્થાના બીજા માળની નિર્માણ કામગીરી શરૂ કરવાનો નિર્ણય લેવાયો. સાંસદસભ્ય, ધારાસભ્ય અને સમાજના અનેક શ્રેષ્ઠીઓના ઉદાર યોગદાનથી, લગભગ એક કરોડ રૂપિયાના ખર્ચે આ બીજા માળનું કામ પણ અત્યંત ટૂંકા સમયમાં પૂર્ણ થઈગયું.

આજે, રાષ્ટ્રીય અંધજન મંડળ પોતાના આ અદ્યતન મકાનમાં ગૌરવભેર કાર્યરત છે, જેને આપણે સૌ ‘ ભાસ્કર ભવન ‘ તરીકે ઓળખીએ છીએ. આ બે માળનું વિશાળ મકાન, કાર્યાલય, રહેવાની હોસ્ટેલની સુવિધા, દિવ્યાંગ વ્યક્તિઓ માટેના વિવિધ પ્રકલ્પો, તેમજ ફિઝિયોથેરાપી અને સ્પીચ થેરાપીને લગતા અદ્યતન સાધનોથી સજ્જ છે. આ ભવન એ વાતનું

ઉત્તમ ઉદાહરણ છે કે જો સાચી દિશામાં પ્રયત્ન થાય અને દરેક વ્યક્તિનો સહયોગ મળે તો અતિ ટૂંકા સમયમાં કેટલું મોટું કાર્ય સિદ્ધ કરી શકાય છે.

આજે ‘ ભાસ્કર ભવન ’ માત્ર એક ઇમારત નથી, પરંતુ તે જિલ્લાના તમામ દિવ્યાંગ વ્યક્તિઓની લાગણીઓનું કેન્દ્ર છે, જેમાં દરેક વ્યક્તિએ પોતાના પ્રયત્નોની આહુતિ આપી આ કર્મયજ્ઞને સફળ બનાવ્યો છે. ૪૦ વર્ષના લાંબા સમયગાળામાં, એક નાનકડા રૂમથી શરૂ થયેલી

7

આ સંસ્થા આજે પોતાના અદ્યતન મકાનમાં કાર્યરત છે. આ સિદ્ધિ ભાસ્કરભાઈ સાહેબના અદ્ભુત વહીવટી કૌશલ્ય, સંસ્થાના અન્ય હોદ્દેદારોની નિષ્ઠા અને જિલ્લા તેમજ રાજ્યના દિવ્યાંગ વ્યક્તિઓની પ્રબળ ઈચ્છાશક્તિનું જ પરિણામ છે. આજે આપણે સૌ ગર્વથી કહી શકીએ કે સંસ્થા ખૂબ જ ઓછા સાધનો સાથે શરૂ થઈને, ધીમે ધીમે આગળ વધીને, આજે એક મોટા પરિવારની જેમ વિશાળ મકાન અને આધુનિક સંસાધનોથી સજ્જ છે.

મકાન નિર્માણ એ સમસ્યાનું અંતિમ સમાધાન નથી. હજી પણ ઘણાં એવાં કાર્યો છે જે સંસ્થા સમાજના સહયોગથી પૂર્ણ કરવા ઈચ્છી રહી છે. દાખલા તરીકે, જિલ્લાની દિવ્યાંગ અંધ બહેનોને અભ્યાસમાં પડતી તકલીફોના નિરાકરણ માટે હોમ સાયન્સ સેન્ટર અને બહેનો માટે નિવાસી છાત્રાલયની સુવિધા આવશ્યક છે. ભલે કેટલીક પરિસ્થિતિઓ આ સ્વપ્નને સાકાર કરવામાં અવરોધરૂપ બની રહી હોય, પણ ભવિષ્યમાં આ સ્વપ્ન પણ જરૂર પૂર્ણ થશે તેવી આશાછે.

વર્તમાન સમયમાં, અભ્યાસની સાથે સાથે કૌશલ્યનો વિકાસ અત્યંત જરૂરી છે. આથી, સંસ્થા દિવ્યાંગ વ્યક્તિઓ માટે એક કાયમી કૌશલ્ય વર્ધન કેન્દ્ર સ્થાપવા ઈચ્છે છે, જ્યાં દિવ્યાંગ વ્યક્તિઓ કૌશલ્યની તાલીમ મેળવી આર્થિક રીતે આત્મનિર્ભર બની શકે. આશા છે કે આવનારા સમયમાં આ સંસ્થા જિલ્લાના તેમજ રાજ્યના દિવ્યાંગ વ્યક્તિઓની દરેક ઈચ્છા પૂરી કરવામાં એક મહત્ત્વની કડી બની રહેશે, અને તેમાં સમાજ, સંસ્થાપક, હોદ્દેદારો, કર્મચારીઓ અને દિવ્યાંગ વ્યક્તિઓનો સાથ સહકાર નિરંતર મળતો રહેશે.

વસંત વી. પટેલ